FANDOM


Cesarstwo Uniwersalistyczne (w języku łacińskim Imperium Universalis)- Federacja państw powstała w 1032 podczas II zjazdu w Gnieźnie. Powstało ona z idei Ottona III, zgodnie z którą odnowione Imperium Rzymskie miało zrzeszać chrześcijańskie narody na terenie Europy. Rozpadło się ono w 1321 po wojnie 20 letniej.

Historia Edytuj

II zjazd w Gnieźnie Edytuj

Imperium Universalis, 1032

Imperium w 1032 roku

W kwietniu 1032 do Gniezna, na dwór Mieszka II przybyli Święty Cesarz Rzymski Otton III, Król Franków Henryk I, Książę Czech Oldrzych oraz Król Niemiec, Włoch i Burgundii Konrad II. Podczas spotkania tych władców doszło do ustalenia podstawowych zasad funkcjonowania Cesarstwa Uniwersalistycznego. Było to państwo federacyjne o feudalnych rządach i monarchii elekcyjnej. Nowego cesarza miano wybierać z pośród rodziny poprzedniego, w przypadku braku możliwych następców wybór obejmował królów jednego z królestw federacji: Germanii, Galii, Romy (Italii), bądź Sclavonii (Polonii). Otton III umarł w 1034, nie pozostawiając legalnego potomka, przez co Cesarzem został Konrad II. W tym samym roku do cesarstwa dołączyło Królestwo Węgier rządzone przez Stefana I.

XI Wiek Edytuj

Imperium Universalis XI

Cesarstwo pod koniec XI w.

W 1047 Król Sclavonii Kazimierz I udał się ze swoimi wojskami na wschód, w celu opanowania plemion pruskich i nawrócenia ich na chrześcijaństwo. W ciągu kilku lat walk opanował tereny Prus i Litwy. W późniejszych walkach na wschodzie cesarstwo udało się powiększyć o tereny Rusi Czerwonej. W 1062, w czasach rządów Henryka IV doszło do konfliktu z Bizancjum, na tle religijnym (było to kilka lat po Wielkiej Schiźmie Wschodniej). W jego wyniku Cesarstwo zostało powiększone o tereny południowych Włoch. W 1078 Anglia, rządzona przez Wilhelma Zdobywcę zaatakowała ziemie Cesarstwa nad kanałem La Manche. W konsekwencji doszło do wojny, która trwała do 1085 i zakończyła się zajęciem całej Anglii i włączeniem jej do Cesarstwa.

XII Wiek Edytuj

Imperium Universalis XII

Imperium na przełomie XII i XIII wieku

W latach 30 XII wieku za rządów Cesarza Lotara III miała miejsce zbrojna wyprawa przeciwko Danii. W ciągu kilku lat Lotarowi udało się włączyć Danię do Królestwa Germanii. W późniejszym okresie udało się Cesarstwu zająć część ziem norweskich w okolicach Oslo. W latach 70, w czasach rządów Fryderyka I Barbarossy doszło do kolejnej wojny z Bizancjum, w wyniku której zajęto tereny Serbii.

Złoty Wiek Edytuj

Imperium Universalis golden age

Imperium pod koniec rządów Konrada IV

W 1208 władzę w Cesarstwie objął Otto IV z dynastii Welfów. Powiększył on tereny Królestwa Anglii o Walię. Nie pozostawił po sobie potomka, przez co korona znów znalazła się w rękach Hohenstaufów. Władzę objął Fryderyk II zwany Wielkim. Za jego rządów Imperium wsparło walczące z muzułmanami księstwa na półwyspie Iberyjskim. Cesarstwo opanowało w ten sposób znaczną część półwyspu, załamując potęgę Islamu na półwyspie. W latach 1229-1236 miała miejsce III wojna z Bizancjum. Po raz kolejny siły cesarskie pokonały Greków i zajęły tereny północnej Grecji i Bułgarii. W kolejnych latach, za rządów Konrada IV na Ruś Kijowską najechał Chanat Mongolski. Cesarz wykorzystał to i w ciągu kilku lat zajął tereny od morza Czarnego do Zatoki Fińskiej. W kolejnych 30 latach trwało wielkie bezkrólewie, podczas którego nikt nie mógł się zgodzić na wybór konkretnego cesarza. Dopiero w 1292 nowym Cesarzem został Adolf z Nassau. Udało mu się zająć praktycznie cały półwysep Iberyjski, za wyjątkiem Grenady.

Wojna dwudziestoletnia i upadek Cesarstwa. Edytuj

Imperium Universalis adolf

Imperium za rządów Adolfa z Nassau

Imperium Universalis fall

Podział Imperium po wojnie dwudziestoletniej

W 1299, po śmierci Adolfa z Nassau Cesarstwo zostało zaatakowane przez Złotą Ordę. Wywołało to wielki chaos wewnętrzny w Cesarstwie, w czym nie pomagały porażki z Tatarami. Początek końca Imperium to rok 1307, gdy Król Fryderyk z Norwegii ogłosił oderwanie się Norwegii od Cesarstwa. W historii Norwegii był później znany jako Fryderyk I Oswobodziciel. W kolejnych fazach konfliktu Tatarom udało się wejść na Mazowsze, a Norwegowie zajęli Danię. W 1314 od Imperium oderwały się Anglia i Bułgaria. Następnie w 1317 wybuchło powstanie chłopskie w Chorwacji. W 1320 oderwanie ogłosiła Sclavonia. 11 stycznia 1321 cesarz Ludwik IV ogłosił rozwiązanie feudalnego Imperium Universalis i przekształcenie go w Cesarstwo Henrykowskie (Imperium Henrica).

Podział administracyjny Edytuj

Królestwa wchodzące w skład Imperium Universalis:

  1. Germania (1032-1321)
  2. Galia (1032-1321)
  3. Italia (1032-1321)
  4. Sclavonia (1032-1320)
  5. Hungaria (1034-1321)
  6. Anglia (1085-1314)
  7. Norvegia (1151-1307)
  8. Iberia (1224-1321)
  9. Bulgaria (1236-1314)

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.