Alternatywna historia
Advertisement

Początek[]

1917 roku na początku Lipca w Piotrogrodzie wybuchają masowe zamieszki. Bolszewicy przejmują kontrolę nad demonstracjami, lecz nie próbują przejąć władzy. Po tym wydarzeniu Premier Rosji Aleksandr Kiereński zwraca się do generała Ławra Korniłowa o pomoc. Premier zaproponował Korniłowi stanowisko Naczelnika Wojsk Rosyjskich, ale Korniłow od razu nie przyjął pozycji i zadał nowe warunki. 24 Lipca Korniłow przyjmuje stanowisko. Kiereński jednak nie zamierzał spełnić warunków Korniłowa. Wtedy Korniłow stwierdził, że Kiereński działa na zlecenie obcych agentów. A Kiereński myślał, że Korniłow jest groźniejszy od Lenina i Trockiego, i że planuje przewrót. Od tego czasu Korniłow coraz bardziej był utwierdzony w fakcie, że w Tymczasowym Rządzie zasiadują zdrajcy. Linia Kiereński-Korniłow coraz bardziej była napięta. Do Kiereńskiego napływały fałszywe informacje, że Korniłow planuje objąć stanowisko Dyktatora i dokonać przewrotu. 27 Sierpnia Kiereński w telegrafie do Mohylewa o odwołał Korniłowa ze stanowiska Naczelnika, lecz kwatera główna uznała to za sfałszowaną przez Bolszewię depeszę. Gdy to się nie udało Kiereński do gazet wysłał informację o zdradzie Korniłowa. Naczelnika strasznie to zabolało, i zdobył się na ogłoszenie otwartego buntu przeciwko rządowi.

Korniłow wysłał oddział do Piotrogrodu. Kiereński uzbroił tylko połowę czerwonoarmistów obawiając się tego, że gdyby uzbroił wszystkich czerwonoarmistów to bolszewicy by rozpoczęli przewrót. Oddział Korniłowa przybył nocą. Czerwonoarmiści nawet go niezauważyli, dowodzący oddziałem Aleksandr Krymow wydał rozkaz szturmu. Już w pierwsze godziny Korniłowcy przebili się na pierwsze dzielnice. Czerwonoarmiści zostali rozgromieni znienacka. Miasto zostało zajęte przez Krymowa, a nieuzbrojonych Bolszewików wzięto do niewoli. 29 Sierpnia do miasta przybył Ławr Korniłow. Kiereński próbował uciec z miasta razem z Lwem Trockim, którego wypuścił z więzienia. Jednak jeden z patroli Krymowa złapał Premiera i zaprowadził do Pałacu Taurydzkiego. Korniłow zmusił Premiera do oddania władzy i złożenia dymisji. Wydarzenie to nazwano Przewrotem Sierpniowym.

1 Września Kiereński oficjalnie złożył dymisję i ogłosił Korniłowa przywódcą kraju. Korniłow od razu po przejęciu władzy rozwiązał Tymczasowy Rząd, a niektórych jego członków aresztował. 3 Września zwołał radę wojskową, na którą zaprosił: Aleksandra Kołczaka,Piotra Wrangla, Antoniego Denikina, Michaiła Drozdowskiego, Władimira Kappela, Stanisława Bułaka-Bułachowicza, Romana von Ungern-Sternberga, Grigorija Siemonowa i Jewgienij Millera. Na spotkaniu umawiano wygląd państwa Rosyjskiego po wojnie, jak i przewrocie. Korniłow proponował zachowanie Imperium Rosyjskiego, jako państwa nacjonalistycznego. Jedynie Denikin się zgodził z Korniłowem. Piotr Wrangel zaproponował stworzenie Federacji Narodów. Argumentował to tym, że po wojnie kraj będzie zniszczony, i aby zachować władzę trzeba będzie uspokoić ludność. Najlepiej będzie dać innym narodowościom przywileje i autonomie, przy zachowaniu ich zależności od Rosji. Ta propozycja spotkała największą przychylność wojskowych. Niektórzy jeszcze proponowali całkiem inne rozwiązania. Korniłow obawiając się konfliktu wśród własnego obozu zakończył spotkanie. Nazajutrz stworzył nowy rząd - Rosyjski Rząd Narodowy. Składał się tych samych ludzi, którzy się zebrali na spotkaniu dzień wcześniej.

Rewolucja[]

Kornilov y Savinkov 1917

Korniłow razem z Sawinkowem w Moskwie.

W kraju rosły niepokoje. Nadal po przejęciu stolicy przez Korniłowa w kraju bolszewia stanowiła większość. Do rządu napływało coraz więcej podejrzeń o przygotowywaniu przez Bolszewików rewolucji. Poznano też nowego nieznanego wcześniej Rosji przywódce Rewolucji. Mianowicie Gruzina, a nazywał się Iosif Wissarionowicz Dżugaszwili. Wielka Wojna nadal trwała, a ludzie byli coraz bardziej nią zmęczeni. Bolszewia coraz to większe podsycała zamieszki, a władza musiała je tłumić zamiast skupiać się na wojnie. Na 1 Stycznia Korniłow umówił naradę wojskową w Moskwie dotyczącą wojny i dalszych działań z nią związanych. 31 Grudnia o godzinie 20:06 wyjechał z Piotrogrodu, a o 23:35 był już w Moskwie. Ulice były zaskakująco spokojne, gdy przejeżdżał obok Kremla usłyszał HUK. Bomba wybuchła centralnie pod samochodem Korniłowa jadącego razem z Borysem Sawinkowem na spotkanie. Wtedy na ulice wyszły masy ludzi z czerwonymi sztandarami, a na ich czele szedł Włodzimierz Lenin wraz z Józefem Dżugaszwilim. Wybuchu nie przeżył Sawinkow, a Korniłow został ciężko ranny. Wszyscy członkowie rządu razem z Korniłowem zostali szybko wyewakuowani z miasta. A najbliższe jednostki wojskowe w pobliżu dostały rozkaz przyjazdu do Moskwy.

Korniłow został zabrany do Piotrogrodu pod opieką lekarską. 2 Stycznia zwołano potajemne zebranie rządu w celu wybrania nowego przywódcy na czas niedostępności Korniłowa. W tym celu zorganizowano "wybory". Zgłosiło się 4 kandydatów: Aleksandr Kołczak, Piotr Wrangiel, Antoni Denikin i Roman von Ugnern-Sternberg. Głosowało 56 oficerów, pułkowników i generałów. Cało wydarzenie trwało godzinę i od razu po tym odczytano wyniki: Aleksandr Kołczak: 21 Piotr Wrangel: 21 Antoni Denikin: 6 Roman von Ungern-Sternberg: 8 Doszło do drugiej tury między Kołczakiem a Wranglem. Ostatecznie wygrał Kołczak z wynikiem 35 głosów. Zastępcą oczywiście został Wrangel. Na szybkości przeorganizowany rząd zaczął działać. Na froncie z Niemcami było coraz gorzej, przegrywaliśmy w krajach Bałtyckich i na Białorusi. 5 Stycznia zaczęły się negocjacje z Niemcami. Lecz nie doszły do skutku, Niemcy według Rosjan żądali zbyt wiele. 6 Stycznia podzielono Rząd na dwie części: od Wielkiej Wojny, i od wojny wewnętrznej. Już zaczęto obmyślać plan kontrataku na Państwa Centralne. Pomysł, który spotkał się z największą sympatią był to plan Władimira Kappela, według którego należy zaatakować z południa Ukrainy.

Moskwę zwano Czerwonym Grodem, w mieście Bolszewia przejęła całkowitą władzę. Coraz to więcej terenów było wcielane do rewolucji, a poczynań rządu w tej sprawie nie było. Do Bolszewików nie docierały żadne informacje o działaniach lojalistów, więc część zaczęła myśleć, że rząd naprawdę nic z tym nie robi. Jednak 14 Stycznia w radiu w całej Rosji (nawet w Moskwie) został puszczony odzew do narodu Piotra Wrangla. Treść brzmiała następująco:

"Bracia Rosjanie i Siostry Rosjanki! Rewolucja się rozprzestrzenia! Musimy coś z tym zrobić, nie możemy więcej patrzeć na rozwój zarazy i na śmierć naszych dawnych tradycji i obyczajów! Wzywam wszystkich was do walki. Do walki Za Cara i Ojczyznę!"

Następnego dnia nadal do Bolszewików nie docierały żadne informacje. Dżugaszwili zważywszy na to za zgodą Lenina przeprowadził I Czystkę. Oczywiście nie spodobało się to mienszewikom i eserowcom, którzy byli w sojuszu z Bolszewikami. Wybuchł otwarty konflikt. Jednak Bolszewicy mieli armię, a Mienszewicy i Eserowcy zwykłych ludzi. Na ulicach trwała rzeź. Ludzie zaczęli uciekać z Moskwy. Odwracano się od Bolszewii, a nawet wracano na stronę Rządu. I właśnie o to chodziło. Wywołać konflikt u wroga. 16 Stycznia pod Moskwą pojawiły się 4 dywizje Milicji, które rozpoczęły szturm na Czerwony Gród. Walki były zajadłe, obie strony były zmoralizowane i zdyscyplinowane. Jedni walczyli za Cara, a drudzy za lud robotniczy i partię. Potyczki trwały noce i dnie. Wreszcie 19 Stycznia wojska lojalistów przedarły się przez obronę Czerwonych . Po tej przegranej pojawiły się dezercje wśród Bolszewii, a lojaliści przedzierali się przez kolejne dzielnice. 20 Stycznia złapano Lenina, a Dżugaszwili zbiegł. Miasto znowu wróciło w ręce rządu, ale nie cała zaraza została wybita. 22 Stycznia Lenin został publicznie powieszony na Kremlu. 22 Stycznia rozpoznano Dżugaszwilego pod pseudonimem "Stalin" w Pskowie. Jednak nieudano się go złapać i uznano, że wyemigrował z kraju. 24 Stycznia wydano wyrok, na którego postawie rozstrzelano Trockiego za zdradę stanu. Kara śmierci odbyła się publicznie w Piotrogrodzie. Resztę niedobitków Czerwonej zarazy zsyłano na Sybir.

Koniec Wielkiej Wojny[]

Ofensywa Kappela opierała się na przedarciu się przez południową Ukrainę i okrążenie wojsk Państw Centralnych. Rozpoczęto operację 31 Stycznia 1918 Roku. Rozegrała się wtedy bitwa pod Rostowem zwana "Cudem pod Rostowem". Wojska Rosyjskie przedarły się przez linie wroga i okrążyły 1/3 ludzi Państw Centralnych. Wykorzystano moment słabości Niemców i Austriaków gdy zabrakło im na jednej części frontu amunicji i żołnierze Rosyjscy wykonali ryzykowną operację ataku. Okrążeni wrogowie się poddali, a Wojska Rosyjskie wykorzystały przewagę i dalej pchały na zachód. 8 Lutego Rosjanie byli już pod Donieckiem i w między czasie przeprowadzano szturm na Ługańsk. Operacja zakończyła się zatrzymaniem wojsk Rosyjskich nad Dnieprem w okolicach Zaporoża i Dniepropietrowska 30 Lutego. Zaczęto rokowania pokojowe. Rosja przyznała Białorusi i Ukrainie autonomie lecz nie wyzwoliła je dokładnie. Polska odzyskała Niepodległość w dobrych relacjach z Rosją i pokojem na 10 lat. Państwa Bałtyckie dostały minimalną autonomię. Niemcy otrzymały od Rosji 100 ton złota i obszar od nich zależny na Kaukazie.

Po wojnie sytuacja w kraju się ustabilizowała, lecz przed dowództwem postawiono kolejny dylemat. Co robić? Niektórzy chcieli zatrzymać władzę, a nie którzy przywrócić monarchię i ukoronować Mikołaja Mikołajewicza na Cara. Ale ku zdziwieniu większości postanowiono zwołać ogólnokrajowe wybory. Najwyżsi dowódcy stwierdzili, że należy wysłuchać woli ludu. Oczywiście w wyborach nie uczestniczyły żadne partie radykalno-lewicowe.

Wybory odbyły się 6 Maja. Wybory wygrała... partia kadetów! Paweł Milukow został premierem. 9 Maja odbyły się wybory do dumy. Większość stanowisk oczywiście zajmowali kadeci, ale też oktabryści i inne partie.

Inne regiony w czasie Rewolucji[]

Basmacze i Biali

W czasie rewolucji Bolszewików działo się wiele rzeczy poza samą Rosją. W regionie Środkowej Azji, wybuchło powstanie Basmatów. Nad Basmactwem dowództwo przejął turecki Generał Enver-Pasza. Jako, że Biali byli zajęci przez Bolszewików, Wielką wojnę i inne problemy nie mogli zająć się tym regionem. Basmacze szybko zajęli tereny Turkiestanu i Uzbekistanu. Ostatecznie Biali podpisali pokój z Basmaczami, w którym zawarto, że:

Basmacze utworzą własne państwo "Chanat Basmacki". Ustanowią w nim swoje prawo (min. prawo Szariatu). Lecz będą w sojuszu i dozgonnej przyjaźni z Rosją.

Mannerheim

W Finlandii, gdzie wybuchła wojna domowa urządzona z jednej strony przez Komunistów, a z drugiej strony nacjonalistów została szybko zakończona. Były Carski generał - Mannerheim przybył do Finlandii w 1918, przejął dowództwo nad lojalistycznym wojskiem Finlandii i pokonał komunistów, a potem zmiażdżył nacjonalistów. Wprowadził system semi-prezydencki, aby ustabilizować sytuację w kraju.

Biali uznali oficjalnie rząd Mannerheima, za oficjalne Finlandzkie władze. Także podpisali sojusz militarno-gospodarczy na czas destabilizacji w regionie.


Ungern

W Mongolii, gdzie trwała anarchia pomiędzy lokalnymi buddystycznymi watażkami a komunistycznymi fanatykami doszło do pewnego incydentu. Roman von Ungern-Sternberg rozgoryczony klęską swej kandydatury w rządzie Białych na czele swojej konnej bandy wjechał do Ułan-Baturu i przejął władzę. Nawet udało mu się stworzyć pewnego rodzaju struktury państwowe i porządek w granicach swego panowania, lecz komunistyczna partyzantka, po cichu wspierana przez Japończyków, dawała czasami znaki swego egzystowania.

Powrót, którego nikt się nie spodziewał[]

Po wojnie Polsko-Rosyjskiej zakończonej w 1920 roku sytuacja w kraju nareszcie się uspokoiła. Mimo goryczy związanej z buntem Piłsudskiego i przez to śmiercią wielu rodaków, naród wytrzymał. Lecz nastało pytanie "Co dalej?". Wszelkie zagrożenie zostało oddalone jak na tą chwilę. Niemcy pobici, Polacy jako tako stłamszeni, czerwoni powieszeni, Japońce nie dają oznak agresji, Kitajce w rozsypce. Może wreszcie nastały dawno oczekiwane czasy pokoju? Dla wielu brzmiało to jak utopia, ale to co się wydarzyło podchodziło pod senne marzenie.

Po zakończeniu wszelkich konfliktów do Piotrogrodu przypłynął Niemiecki okręt wojenny. Niemcy mówili, że to misja dyplomatyczna dworu Cesarskiego Kajzera Wilhelma II. A więc dyplomaci Niemieccy zajechali do siedziby Rządu Pawła Milukowa. Wówczas w siedzibie rządu znajdował się minister spraw zagranicznych Piotr Wrangiel, minister obrony federacji Kołczak i głownodowodzący ozdrowiały już Ławr Korniłow.

5232-nikolaj-romanov

Do sali głównej weszli Niemieccy dyplomaci, dumnie w mundurach jak na paradę. Zapytano ich o cel ich wizyty, na co Niemcy odpowiedzieli "Zaraz się szanowni Państwo przekonacie..." Jakby w odpowiedzi na te słowa do sali wszedł Car Mikołaj II Romanow razem z rodziną. Od Romanowów bił jakby jasny niebiański blask. Biali nie mogli uwierzyć własnym oczom. Cudownie ocalały Car razem z rodziną. W krótce jak się okazało z słów Cara, akt abdykacji nie był prawdziwy. Został podrobiony przez Bolszewików i Eserowców aby osłabić monarchie w Rosji. Wtedy to Car uciekł wraz z rodziną w przebraniu za lokalnych biznesmenów. Car wtedy zgolił brodę i włosy, aby nikt go nie rozpoznał. Car dogadał się listownie z swoim kuzynem Wilhelmem II, który zgodził się na tajny azyl dla rodziny Carskiej w Berlinie.

Dzień po zdarzeniu ogłoszono powrót Cara do ojczyzny. Tłumy szły witać i zobaczyć Cara Mikołaja. To było coś niesamowitego.

Advertisement