Alternatywna historia
Advertisement

W budowie!

Premier Haiti albo dosłownie Pierwszy Minister Haiti (hait. Premye Minis Ayiti; fr. Premier ministre d'Haïti) jest drugim, po prezydencie, najwyższym urzędnikiem państwowym, stojącym na czele rządu i nadzorującym jego działanie. Urząd ten został utworzony wraz z restauracją Drugiego Cesarstwa Haitańskiego w 1846 roku na mocy konstytucji uchwalonej w tym roku. W 1852, po obaleniu cesarstwa przez wojsko, zniesiono urząd premiera, ale przywrócono go w ramach nowej konstytucji w 1858. W 1859, po wyborach parlamentarnych, zaprzysiężono pierwszego republikańskiego premiera - Nissage Sageta. Urzędowi premiera, we wczesnej republice, kilkukrotnie groziła likwidacja na wskutek afer politycznych (Sylvain Salnave w latach 1864 - 1865), obyczajowych (Julies Christien w latach 1865 - 1870) i ekonomicznych (Michel Domingue 1874 - 1876), ale wszelka taka propozycja spotykała się ze zdecydowanym oporem parlamentarzystów obawiających się wzmocnienia władzy prezydenta lub konsulów. Po inwazji amerykańskiej w 1915, premier stał się de facto zastępcą prezydenta, mianowany przez niego samego. W 1934, po włączeniu okupowanego Haiti do Federacji Karaibów i Bahamów, urząd premiera został zniesiony, a część jego kompetencji została przeniesiona na Przewodniczącego Rady Krajowej, a po 1952 na prezydenta Haiti. Jedynie w latach 1945 - 1949, podczas istnienia separatystycznego Wolnego Państwa Haiti w południowej części kraju, urząd premiera sprawował Reginald Arnolde. Dopiero w 1986, po uzyskaniu przez Haiti niepodległości od Związku Socjalistycznych Republik Karaibskich, zapowiedziano wskrzeszenie starego urzędu. W latach 1986 - 1988 było aż pięciu tymczasowych premierów, do zaprzysiężenia 5 grudnia 1988 pierwszego pełnoprawnego premiera III Republiki - Martiala Celestina. Obecnym premierem jest Claude Joseph, który sprawuje piecze nad tym stanowiskiem od 2021 roku.

Uprawnienia[]

Drugie Cesarstwo Haitańskie (1846 - 1852)[]

Uważa się, że cesarz Faustyn I, który był głównym autorem porządku prawnego, specjalnie utworzył nowy urząd, aby osłabić władzę tradycyjnych konsulów wybieranych przez parlament. Pierwszym premierem został Philippe Guerrier, były dyktator i faktyczny zabójca I Republiki oraz fanatyczny zwolennik rodu Dessalinesów. Premier był powoływany, na prośbę parlamentu, przez cesarza i jego kadencja trwała domyślnie do upływu kadencji parlamentarzystów przy czym mogła być ciągle wydłużana, jeśli zgadzali się na to cesarz i parlament. Cesarz mógł też w każdej chwili odwołać premiera, ale jego odwołanie musiało zostać uznane przez obydwóch konsulów. Do uprawnień premiera należało:

  • obsadzanie sześciu z piętnastu ówczesnych ministerstw (sześć ministerstw obsadzali po równo konsul senatu i konsul izby deputowanych, a trzy - sam cesarz)
  • Nadzorowanie całości rządu, z możliwością odwołania jakiegokolwiek ministra, nawet jeśli jego wybór nie pochodził od niego.
  • Stanie na czele rady cesarskiej i bycie najważniejszym jej członkiem.
  • Wyręczenie cesarza w pewnych czynnościach ceremonialnych za jego wcześniejszą zgodą
  • Potwierdzanie lub odrzucanie edyktów ministrów.
  • Kierowanie kancelarią cesarską
  • Zaprzysiężenie wyższych urzędników i dowódców wojskowych (wraz z cesarzem)
  • Zatwierdzenie lub likwidacja pozarządowych organizacji.
  • Mianowanie szefa Urzędu Antykorupcyjnego
  • Sporządzanie, wspólnie z konsulami, sprawozdania z każdego roku działalności rządu
  • Mianowanie zastępcy, wiceprezydenta (W całej historii Haiti tylko trzy osoby sprawowały ten urząd: Jean-Baptiste Riche (1846 - 1851), i Sylvain Salnave (1851 - 1852))

II Republika Haiti (1858 - 1915)[]

Błękitna konstytucja (1858 - 1865)[]

Po obaleniu monarchii w 1852 wojskowy rząd, pod kierownictwem Nicholasa Geffrarda, Andree - Louisa Demontrua i Felixa Montedima, znieśli urząd premiera uważając go za ,,wywołujący pozory demokracji w autokracji", jednakże w trakcie dyskusji nad kształtem nowej konstytucji, pod wpływem Cywilnego Komitetu Konstytucyjnego, uznano, że istnienie premiera musi być konsensusem między władzą prezydenta, a konsulów. W pochodzącej z 1858 ,,błękitnej konstytucji" (od partyjnego koloru konserwatywnej Narodowej Partii Republikańskiej) uzgodniono, że premier będzie dowolnie (z uwzględnieniem wieku i pozycji w wojsku) mianowany przez prezydenta, który przekaże mu nadzór nad powołanymi wcześniej przez niego i konsulów ministrami. Premier potrzebował pozwolenia prezydenta/konsula senatu/konsula izby deputowanych na odwołanie i mianowanie odpowiedniego ministra, ale zaprzysiężonego premiera mógł odwołać wyłącznie senat większością 3/4 senatorów w procesie rozpoczętym na wniosek prezydenta. Wraz z wyłonieniem nowego prezydenta, premier automatycznie tracił funkcję i musiał być powoływany od nowa, nawet w przypadku reelekcji poprzedniego lub wyboru nowego z tej samej partii politycznej (przez ten czas jego obowiązki sprawował wicepremier, jako premier tymczasowy). Szef rządu musiał wcześniej odbyć służbę wojskową otrzymawszy rangę pułkownika oraz mieć przynajmniej 56 lat. Zgodnie z ówczesnym prawodawstwem premier pełnił następujące funkcje:

  • Nadzorował działanie ministrów nie powołując ich.
  • Był odpowiedzialny za ratyfikacje uchwalonych ustaw.
  • Stał na czele kancelarii prezydenckiej
  • Wspólnie z prezydentem i konsulami był jedną z osób, która mogła rozporządzić referendum. Potrzebna była zgoda przynajmniej trzech z czterech urzędników, aby procedura weszła w życie - pomijając zdanie parlamentu.
  • W okresie wyborczym zatwierdzał listę okręgów wyborczych przygotowaną przez ministerstwo spraw wewnętrznych
  • Tylko on i konsulowie mieli prawo wniesienia do parlamentu procedurę o odwołanie prezydenta (Impeachment)
  • W przypadku, gdy konsul senatu/izby deputowanych, z uzasadnionych powodów, podjął decyzje o odwołaniu z urzędu pełniącego obowiązki senatora/deputowanego, ten miał prawo otrzymać amnestię ze strony premiera i zachować funkcję.

Turkusowa konstytucja (1865 - 1888)[]

Konserwatywna, mająca tendencje autorytarne i oligarchiczne, błękitna konstytucja została zniesiona po zarządzonym przez nowo wybranego prezydenta Christophe Livre po wcześniejszym referendum w 1865 i zastąpiona bardziej demokratyczną "turkusową" konstytucją z 1865 (nazwa od połączenia koloru zielonego i niebieskiego, kolorów kolejno socjaldemokratów i konserwatystów). Na jej mocy premier był powoływany przez prezydenta tylko spośród kandydatów wskazanych przez partie i ugrupowania zasiadające w parlamencie i nie miał prawa go odwołać. Mógł to zrobić wyłącznie on sam albo połączony senat i izba deputowanych większością bezwzględną. Minimalny wiek kandydata wynosił 32 lata i nie musiał być wojskowym. Zmieniły się także jego uprawnienia, choć część zachowano:

  • W dalszym ciągu sterował pracą rządu i nadzorował ministrów. W okresie formowania rządu ministrowie byli mianowani przez prezydenta, po wcześniejszej zgodzie obu konsulów, ale premier miał prawo ich odrzucać aż do uzyskania kompromisu. W przypadku wszczęcia procedury odwołania ministra, premier musiał zgodzić się na prezydenckiego kandydata - następcę bez sprzeciwu.
  • Formułował politykę wewnętrzną rządu, podczas gdy prezydent - zewnętrzną. Premier podczas nadzorowania ministra spraw zewnętrznych miał obowiązek instruować go zgodnie z życzeniem prezydenta.
  • Był jednym z dwóch urzędników (drugim był prezydent), który mógł zwołać nadzwyczajne posiedzenie parlamentu.
  • Kontrasygnował dekrety prezydenckie, z wyjątkiem tych, które na mocy konstytucji, uzyskują moc prawną zaraz po ich wydaniu przez prezydenta. Miał również prawo wydawania własnych dekretów w zakresie uznanym w konstytucji.
  • Był jedną z czterech instytucji, której zgody była potrzebna, aby rozwiązać parlament i zarządzić przedwczesne wybory.
  • Wspólnie z prezydentem i konsulami był jedną z osób, która mogła rozporządzić referendum. Potrzebna była zgoda przynajmniej trzech z czterech urzędników, aby procedura weszła w życie - pomijając zdanie parlamentu.
  • Tylko on i konsulowie mieli prawo wniesienia do parlamentu procedurę o odwołanie prezydenta (Impeachment)

Czarna konstytucja (1888 - 1905) (1910 - 1911)[]

Żółta konstytucja (1905 - 1910) (1911 - 1915)[]

Amerykańska Okupacja Haiti (1916 - 1934)[]

III Republika Haiti (od 1986)[]

Chronologiczna lista[]

Drugie Cesarstwo Haitańskie (1847 - 1852)[]

Numer Imię i nazwisko Wizerunek Lata sprawowania urzędu Dodatkowe informacje
1 Philippe Guerrier
Filip Guerrier
1847 - 1850 Urodził się, jako syn mulata i czarnoskórej niewolnicy. Ojciec zapewnił mu staranne wykształcenie wojskowe. Brał udział w Rewolucji Haitańskiej (1790 - 1804), zajęciu Dominikany (1806) i Kuby (1815) przez Cesarstwo Haitańskie. Był jednym z sygnatariuszy deklaracji niepodległości Haiti i jednym z najznamienitszych generałów cesarza Piotra. Po upadku cesarstwa, w tajemnicy zbiegł do Brazylii, ale po ułaskawieniu przez prezydenta Boyera, powrócił do południowej Republiki, gdzie zyskał popularność krytykując reżim króla Henryka na północy. W trakcie wojny z Królestwem Haiti w latach 1844 - 1845 został podniesiony do rangi pułkownika, a następnie generała przez prezydenta Charlesa Riviere. W tajemnicy należał do grona polityków i wojskowych dążących do restauracji imperium. Kiedy Faustyn Dessalines zastąpił króla Henryka w grudniu 1846, będący z nim w zmowie, Guerrier przeprowadził pucz, który odsunął od władzy niedawno wybranego ponownie prezydenta Boyera i ogłosił się dyktatorem. Na jego prośbę, Faustyn przybył 4 stycznia 1847 do Port-au-Prince, gdzie uroczyście został ogłoszony nowym cesarzem. Na mocy pośpiesznie napisanej konstytucji i po przeprowadzonych wyborach do parlamentu, został pierwszym premierem w historii kraju. Uczestniczył we wszystkich kampaniach wojennych swego władcy, w związku z czym w kraju najczęściej reprezentował go wicepremier, Jean-Baptiste Riche. Philippe Guerrier poległ wraz Faustynem i większością armii w bitwie pod Santiago de Cuba i tam został pogrzebany. Według legendy, Kubańczycy pochwyciwszy go żywcem, ucięli mu głowę, którą triumfalnie obnoszono po całej wyspie, a ciało zostawili na pastwę dzikich zwierząt. Miejscowi wieśniacy pochowali Guerriera na miejscowym cmentarzu. Dopiero w 1887 zwłoki ekshumowano z Santiago de Cuba do mauzoleum cesarskiego w Dessalines, gdzie obecnie się znajdują.
2 Jean-Louis Pierrot
Jean-Louis Pierrot
1850 - 1851 Karierę rozpoczynał w wojsku cesarza Piotra. W 1833, kiedy na południu proklamowano republikę, poparł rewolucjonistów i w nagrodę w 1834 otrzymał awans od prezydenta Petiona w postaci stopnia generała. Brał udział w obronie Port-au-Prince przed wojskami Henriego Christophe w 1834 i w wojnie z Królestwem Haiti w latach 1844 - 1845. Podczas puczu z 1846 stanął po stronie legalnego prezydenta, ale wobec powszechnego poparcia dla Guerriera i Faustyna musiał ustąpić. Początkowo działał, jako umiarkowany opozycjonista w parlamencie do 1848, kiedy został skazany na dożywocie w procesie wytoczonym mu przez wicepremiera Jeana-Baptiste Richego. W 1850 po klęsce pod Santiago de Cuba, powracający syn poległego Faustyna I i już jedyny cesarz, Jean-Jacques III, stanął w obliczu silnych protestów ze strony opozycji. Aby uspokoić atmosferę, uwolnił tego samego roku osiemnastu więzionych opozycjonistów, w tym Pierrota, który otrzymał stanowisko premiera.
3 Jean-Baptiste Riche
Jean-Baptiste Riche
1851 - 1852

II Republika Haiti (1852 - 1915)[]

Numer Imię i nazwisko Wizerunek Lata sprawowania urzędu Partia polityczna Rząd Dodatkowe informacje
1 Nissage Saget
Nissage Saget
1858 - 1860 Narodowa Partia Republikańska (NPR) I Rząd Nissage Sageta
p.o.p

(1)

Pierre Canal
Pierre Canal
1860 (9 dni) Narodowa Partia Republikańska (NPR) Nie powołał rządu Pełnienie przez niego funkcji premiera tymczasowego było wyłącznie efektem wymogu konstytucyjnego spowodowanego wygaśnięciem mandatu prezydenta Montedima i trwało do sformowania nowej rady ministrów.
2 Nissage Saget
Nissage Saget
1860 - 1864 Narodowa Partia Republikańska (NPR) II rząd Nissage Sageta
p.o.p

(2)

Joseph Gerangel
Joseph Gerangel
1864 (19 dni) Narodowa Partia Republikańska Nie powołał rządu
3 Sylvain Salnave
Sylvain Salnave
1864 - 1865 Niezależny Rząd Sylvaina Salnave
p.o.p

(3)

Aleksandre Demongo
Prezydent Demongo
1865 (34 dni) Partia Dobrobytu i Postępu Społecznego (PDiPS) Rząd tymczasowy Alexandre Demongo
4 Alexandre Demongo
Prezydent Demongo
1865 - 1868 Partia Dobrobytu i Postępu Społecznego (PDiPS) Rząd Alexandre Demongo
p. o. p (4) Julies Christien
Julies Christien
1868 - 1869 Partia Dobrobytu i Postępu Społecznego (PDiPS) Rząd tymczasowy Juliesa Christiena
5 Pierre Demalaj
Prezydent Demalaj
1869 - 1874 Partia Dobrobytu i Postępu Społecznego (PDiPS) Rząd Pierre Demalaja
6 Michel Domingue
Michel Domingue
1874 - 1875 Partia Dobrobytu i Postępu Społecznego (PDiPS) Rząd Michela Domingue
p. o. p (5) Christophe Livre
Prezydent Christophere Livre
1875 Partia Dobrobytu i Postępu Społecznego (PDiPS) Rząd tymczasowy Christophe Livre
7 Pierre Canal
Pierre Canal
1875 - 1880 Narodowa Partia Republikańska (NPR) Rząd Pierra Canala
8 Denys Legitime
Premier Legitime
1880 - 1882 Patriotyczny Krąg Obrony Niepodległości i Dumy Narodowej Haiti (PKONiDN) Rząd Denysa Legitime
9 Theodore Gisele
Theodore Gisele
1882 - 1884 Narodowa Partia Republikańska (NPR)

- frakcja panafrykańska

I rząd Theodore Gisele
p. o. p (6) Pierre Canal
Pierre Canal
1884 (21 dni) Narodowa Partia Republikańska (NPR)

- frakcja konserwatywna

Rząd tymczasowy Pierre Canala
10 Joseph Lamothe
Joseph Lamothe
1884 - 1885 Narodowa Partia Republikańska (NPR) - frakcja konserwatywna Rząd Jedności Narodowej Josepha Lamothe
11 Lyzius Salomon
Lyzius Salomon
1885 - 1886 Haitańska Partia Przywrócenia Afrykańskiego Dziedzictwa Narodowego (HPPADN) Rząd jedności narodowej Lyziusa Salomona
12 Jean-Antoine Dominique Pollas
Prezydent Pollas
1886 - 1888 Haitańska Partia Przywrócenia Afrykańskiego Dziedzictwa Narodowego (HPPADN) I Rząd Antoine Pollasa
13 Hypolite Florvil
Prezydent Florvil
1888 - 1890 Partia Liberałów Haiti (PLH) Rząd Hypolite Florvila
14 Jean-Antoine Dominique Pollas
Prezydent Pollas
1890 - 1895 Haitańska Partia Przywrócenia Afrykańskiego Dziedzictwa Narodowego (HPPADN) II rząd Antoine Pollasa
15 Tiresias Sam
Tyrezjasz Simon prezydent
1895 - 1898 Partia Dobrobytu i Postępu Społecznego (PDiPS) Rząd Tiresiasa Sama
16 Theodore Gisele
Theodore Gisele
1898 - 1900 Haitańska Partia Przywrócenia Afrykańskiego Dziedzictwa Narodowego (HPPADN) II rząd Theodora Gisele
p.o.p

(7)

Cincinattus Leconte
Cincinattus Leconte
1900 (41 dni) Haitańska Partia Przywrócenia Afrykańskiego Dziedzictwa Narodowego (HPPADN)
17 Oswald Linre
Linre
1900 - 1902 Haitańska Partia Przywrócenia Afrykańskiego Dziedzictwa Narodowego (HPPADN)
18 Pierre Nord-Alexis
Pierre Nord-Alexis
1902 - 1903 Haitańska Partia Współpracy Karaibskiej (HPWK) Rząd Pierre Nord-Alexisa
p.o.p

(8)

Francois Simon
Francois Simon
1903 Narodowa Partia Republikańska (NPR) Rząd tymczasowy

Francoisa Simona

16 Oliver Rogine
Prezydent Rogine
1903 - 1906 Haitańska Partia Współpracy Karaibskiej (HPWK) Rząd Olivera Rogine
17 Joseph Davilmar Theodore
Joseph Davilmar Theodore
1906 - 1909 Partia Dobrobytu i Postępu Społecznego (PDiPS)
18 Hypolite Florvil
Prezydent Florvil
1909 - 1910 Partia Liberałów Haiti (PLH)
p. o. p (9) Cincinattus Leconte
Cincinattus Leconte
1910 - 1911 Haitańska Partia Przywrócenia Afrykańskiego Dziedzictwa Narodowego (HPPADN) Rząd tymczasowy Cincinattusa Leconte
p. o. p (10) Tancrede Auguste
Tancred Auguste
1911 Haitańska Partia Współpracy Karaibskiej (HPWK) Rząd tymczasowy Tancrede Auguste
19 Tancrede Auguste
Tancred Auguste
1911 - 1912 Haitańska Partia Współpracy Karaibskiej (HPWK) Rząd Tancrede Auguste
20 Michel Oreste
Michel Oreste
1912 - 1913 Narodowa Partia Republikańska (NPR) Rząd Michela Oreste
21 Oreste Zamor
Oreste Zamor
1913 - 1914 Patriotyczny Krąg Obrony Niepodległości i Dumy Narodowej Haiti (PKONiDN) Rząd Oreste Zamora
22 Joseph Davilmar Theodore
Joseph Davilmar Theodore
1914 - 1915 Partia Dobrobytu i Postępu Społecznego (PDiPS) Rząd Davilmara Theodore

Amerykańska Okupacja Haiti (1915 - 1934)[]

Numer Imię i Nazwisko Wizerunek Lata sprawowania urzędu Partia polityczna Rząd Dodatkowe informacje
1 Joseph Nemours Pierre-Louis 1916 - 1920
2 Franck Sylvain 1920 - 1926
3 Daniel Fignole 1926 - 1927
4 Antonio Thrasybule-Kebrau 1927 - 1930
5 Jacques Pokalle 1930 - 1934

Haitańska Socjalistyczna Republika Karaibska (1963 - 1986)[]

Numer Imię i Nazwisko Wizerunek Lata sprawowania urzędu Partia polityczna Rząd Dodatkowe informacje
1 Jacques Roumain 1963 - 1967
2 Haitanus Cedras Provil 1967 - 1971
3 Joseph Roney 1971 - 1973
4 Augustin Mollan 1973 - 1975
5 Jacques Stephen Alexis 1975 - 1982
6 Jean-Claude Duvalier 1982 - 1986
7 Abraham Nernette-Leslure 1986

III Republika Haiti (od 1986)[]

Numer Imię i Nazwisko Wizerunek Lata sprawowania urzędu Partia polityczna Rząd Dodatkowe informacje
p. o. p (1) Abraham Nernette-Lesure 1986
p. o. p (2) Haitanus Cedras Provil 1986 - 1987
p. o. p (3) Edouard Severe 1987 - 1988
p. o. p (4) Abraham Nernette-Leslure 1988
1 Martial Celestin 1988 - 1990
2 Henri Emilesaint 1990 - 1991
3 Boyer Honorivale 1991 - 1994
4 Rene Preval 1994 - 1997
5 Ester Troulett 1997 - 1998
6 Charles Boniface Bazen 1998 - 2000
7 Rene Preval 2000 - 2002
p. o. p (5) Marc Pascal 2002
8 Jacques Lortemburre 2002 - 2005
9 Desidere-Jean Eridesti 2005 - 2006
10 Michel Roselle 2006 - 2009
11 Alexandre Veneusie 2009 - 2010
12 Ernesto Hondingo 2010 - 2015
13 Sylvain Achille 2015 - 2021
14 Edmond Hilaire Duspates Od 2021

Haitański rząd na uchodźctwie (1914 - 1988)[]

W 1913 roku, w następstwie prawdopodobnie sfałszowanych wyborów do Konwentu, władze w Konwencie przejęła Koalicja Odnowy Haiti, stowarzyszenie socjaldemokratów, nacjonalistów, pankaraibistów i chadeków popierające autorytarnego prezydenta Andree-Francois Legrée. W odpowiedzi dotychczasowy premier rządu jedności narodowej, konserwatysta Michel Oreste, udał się na dobrowolne wygnanie do Jamajki, gdzie wkrótce zaczęli dołączać do niego inni politycy, rozczarowani najpierw wynikiem wyborów parlamentarnych z 1913, a potem wyborem Wilbruna Sama na kandydata opozycji na prezydenta w 1914 roku.

W tej sytuacji w kawiarni ,,Magic Dream" w Kingston, Michel Oreste, Democrite Ferorite, Frederic Bollonde, Pious Blondin i Christien Pollous, podpisali deklaracje o kontynuowaniu rządu z 1912 roku do czasu rozpisania demokratycznych i wiarygodnych wyborów w kraju, co zostało ogłoszone w lokalnej gazecie ,,Un regard sur le monde" przeznaczonej dla lokalnej haitańskiej diaspory. Nowy/Stary rząd wkrótce wykupił kontrolę nad tym poważanym czasopismem, który z tematyki dnia codziennego przerzucił się na informowaniu o wydarzeniach w kraju. Fakt istnienia rządu na uchodźctwie został zignorowany przez prezydenta i większość społeczeństwa aż do amerykańskiej inwazji w 1915 i pierwszego powstania Cacos w 1916. Początkowo dowódca amerykańskich sił okupacyjnych, John Russell, zaproponował Oreste powrót do Port-au-Prince i nawiązanie współpracy, ale stary premier odmówił, nie chcąc przyjmować władzy z nadania najeźdźcy i stanowczo potępił okupacje. Kiedy więc samą Jamajkę zajęły wojska z Waszyngtonu, rząd tymczasowy podjął decyzję o przeniesieniu się do Brazylii, gdzie istniała znaczna mniejszość haitańska. W Rio de Janeiro nawiązano kontakty z Międzypartyjnym Komitetem Wyzwolenia Haiti, który wprawdzie uznał Oreste za urzędującego premiera, ale w praktyce ignorował jego dekrety i słuchał się tylko Przewodniczącego. Jednak i stamtąd musiał uciekać w 1917 roku, kiedy oficjalnie poparł państwa centralne, a rząd Brazylii - ententę, przenosząc się do Monterrey w Meksyku.

Wkrótce po przeprowadzce, dekretem Oreste sformowano 100-osobową Radę Państwa zasiloną przez działaczy haitańskiej diaspory miała co cztery lata wybierać nowy rząd. Uchwalono wówczas również status rządowy pełniący rolę konstytucji. Oreste zmarł w 1922 roku na wygnaniu, a urząd objął najpierw najpierw Democrite Ferorite, a potem w 1926 Frederic Bollonde. W 1932 wobec obietnicy wycofania się Amerykanów i rosnących nastrojów pankaraibistycznych, którym rząd na uchodźctwie był całkowicie przeciwny, postanowiono współpracować z administracją USA w walce z Federacją Karaibów i Bahamów popierając powstałą w 1932 Organizację Niepodległości Haiti. W 1934, po ostatecznym zwycięstwie zwolenników karaibskiego unionizmu, rząd znowu zarządził przeprowadzkę - tym razem do Miami na Florydzie. Od tamtego momentu tradycyjne siły polityczne tworzące Radę Państwa zostali zmarginalizowani przez lewicowych rewolucjonistów z Jeune Haiti na czele z Reginalde Arnolde, który został nowym premierem w 1938. W 1946, członkowie Rady Państwa i rządu na uchodźctwie zajęli w Abricots w południowym Haiti i ogłosili powstanie Wolnego Państwa Haiti. Po klęsce insurekcji i śmierci premiera na polu bitwy w 1949, niedobitki rządu wróciły do Miami i zreorganizowali się.

Dzięki sprawnemu kierownictwu Sanderowi Sondibe, Piousowi Blondinowi I Philippowi Tionowi, przywództwo rządu na uchodźctwie uznawała większość haitańskiej diaspory, a rząd manifestował swoje istnienie dzięki nadzorowaniu instytucji kulturalnych oraz pośredniczeniu między Haitańczykami, a rządami innych państw. Od 1981, po objęciu funkcji premiera przez Armanda Kellesa, rząd zaczął infiltrować środowiska polityczne w komunistycznym Haiti, wspierając opozycję. Rząd na uchodźctwie, po 74 latach, ostatecznie przestał istnieć w 1988, kiedy Armand Kelles przekazał swoje obowiązki pierwszemu wybranemu w niepodległym Haiti premierowi, Martialowi Celestinowi.

Numer Imię i Nazwisko Wizerunek Lata sprawowania urzędu Partia polityczna Siedziba Dodatkowe informacje
1 Michel Oreste 1914 - 1922 Narodowa Partia Republikańska Jamajka, Brazylia, Meksyk
2 Democrite Ferorite 1922 - 1926 Partia Dobrobytu i Postępu Społecznego Meksyk
3 Frederic Bollonde 1926 - 1938 Narodowa Partia Republikańska Meksyk, USA
4 Reginalde Arnolde 1938 - 1949 Jeune Haiti USA, Haiti
5 Sander Sondibe 1949 - 1961 Jeune Haiti USA
6 Pious Blondin 1961 - 1969 Narodowa Partia Republikańska USA
7 Sander Sondibe 1969 - 1973 Jeune Haiti USA
8 Phillipe Tion 1973 - 1981 Partia Dobrobytu i Postępu Społecznego USA
9 Armand Kelles 1981 - 1988 Narodowa Partia Republikańska USA, Haiti

Kryteria wyboru[]

Drugie Cesarstwo Haitańskie (1846 - 1852)[]

II Republika Haiti (1852 - 1915)[]

Amerykańska Okupacja Haiti (1915 - 1934)[]

III Republika Haiti (od 1986)[]

Advertisement