Alternatywna historia
Advertisement
Mikołaj Stefan Pac.

Henryk I (ur. 1205, zm. 1241) Król Polski z dynastii Małachowskich w latach 1238-1241.W czasie najazdu mongolskiego w 1241 stanął na czele koalicji wojsk polskich. Odparł mongołów w bitwie pod Legnicą. W wyniku której odniósł ciężkie rany co doprowadziło do jego śmierci dwa dni po bitwie.

ŻYCIORYS[]

NARODZINY I MŁODOŚĆ PRZED OBJĘCIEM TRONU[]

Henryk urodził się w 1205 r., jako pierwsze dziecko Kazimierza II Zjednoczyciela i Zwinisławy Mieszkówny. Miał brata bliźniaka Bolesława. Od najmłodszych lat był przygotowywany na to że przyszłości zostanie władcą Polski. Jego wychowaniem osobiście zajmował się ojciec. Henryk został wychowany na utalentowanego dyplomatę i wojskowego. Brał udział w Krucjacie Pruskiej gdzie wykazał się wielkim męstwem i zdolnościami wojskowymi. W 1227 roku poślubił Jadwigę córkę magrabiego miśni Dytryka z tego małżeństaw pochodził jego jedyny syn Konrad. Po śmierci ojca został koronowany na króla Polski

PANOWANIE

Brandenburczycy, korzystając ze śmierci Kazimierza II, zajęli ważny gród w Santoku i ziemię Lubuską. W 1239 po ustabilizowaniu władzy uderzył na Brandenburczyków, pobił ich w bitwie pod Lubuszem, , i odzyskali zajęty gród w Santoku oraz ziemię Lubuską.Na wschodzie pojawił się nowy przeciwnik w postaci Mongołów pod wodzą Batu-chana, którzy po pokonaniu i zniszczeniu księstw ruskich za kolejny cel wybrali Królestwo Węgier. Batu-chan słusznie przewidywał, że w przypadku wojny z Węgrami zapewne przyjdzie im pomoc z Polski. Wysłał więc na Polskę armię w sile 10000 wojowników pod wodzą Ordu. Już w styczniu 1241 roku pojawiły się pod Lublinem i Zawichostem oddziały zwiadowcze, jednak prawdziwa inwazja ruszyła miesiąc później. W Małopolsce Mongołowie nie mieli równego sobie przeciwnika, pokonując zastępy rycerstwa krakowskiego i sandomierskiego kolejno pod Turskiem Wielkim, Tarczkiem, by 18 marca 1241 zadać decydującą klęskę wojewodzie krakowskiemu Włodzimierzowi i kasztelanowi krakowskiemu Klemensowi pod Chmielnikiem. Obaj dygnitarze zginęli i Małopolska, łącznie z głównymi grodami prowincji, Krakowem i Sandomierzem, znalazła się w rękach Mongołów. Henryk I nie podejmował wyzwania i czekając na obiecaną pomoc ze strony zachodnich władców zaczął koncentrować ocalałe resztki oddziałów małopolskich i świeże oddziały śląskie i wielkopolskie w rejonie Legnicy. Władcy europejscy zainteresowani jednak bardziej rozgrywkami pomiędzy cesarstwem a papiestwem zignorowali prośby Henryka. Wyjątkami tutaj byli tylko rycerze spod znaków templariuszy i joannitów oraz król czeski Wacław I.

Bitwa rozegrała się 9 kwietnia 1241 i zakończyła niespodziewanym zwycięstwem wojsk Henryka I. W trakcie bitwy władca został ciężko raniony w wyniku czego zmarł 2 dni później. Na tronie zasiadł jego zaledwie 13 letni syn Konrad którego regentem zosłał jego stryj Bolesław.

Advertisement